Opština Kula
Kula se nalazi na sredini Bačke, na plodnoj vojvođanskoj ravnici, na raskrsnici između Novog Sada, Sombora i Subotice, dakle, na čvornoj poziciji saobraćajnih veza Bačke. Pored toga, na dodiru je dva reljefna elementa: Telečke lesne zaravni na severu, nadmorske visine 105 m i lesne terase na jugu nadmorske visine 83 m. U takvim reljefnim odnosima posebnu važnost imaju saobraćajni pravci - željeznički, drumski i rečni.
Geografski položaj i prirodna bogatstva daju gradu Kula dobre izglede za napredak.
Danas je Kula središte opštine u čijem sastavu su još: Crvenka, Sivac, Kruščić, Ruski Krstur, Lipar, Nova Crvenka i Nova Kula. Sva naselja su povezana sa sedištem opštine asfaltnim putevima.
Opština Kula prostire se na površini od 483 km2 i u njoj živi oko 50.000 stanovnika.
Opština je multinacionalna zajednica Srba, Mađara, Rusina, Crnogoraca, Ukrajinaca, Hrvata i drugih naroda.
Područje opštine presecaju dva plovna kanala: Veliki bački kanal i Kanal Dunav - Tisa - Dunav, koji imaju poseban značaj za navodnjavanje i razvoj poljoprivredne proizvodnje.
Istorijat
Kula se u istorijskim zapisima pominje kao jedno od najstarijih naselja Bačke. Pretpostavlja se da je na mestu današnjeg naselja još 1522. godine, za vreme Turaka, postojao “grad od zemlje” sa turskom vojnom posadom i nešto malo naseljenih Srba i Bunjevaca.
Najranije zvanične podatke o Kuli nalazimo u beleškama Ferenca Velešnija iz 1652. godine i projektu grofa Štarenberga od 29. avgusta 1699. godine o granicama prema Turcima na kojoj je bila posada od 100 vojnika.
Naseljavanje Mađara 1740. godine i Nemaca od 1780. do 1785. godine imalo je ekonomski, demografski i druge uticaje. Privreda Kule već u XVIII veku beleži vidan razvoj, a u XIX i XX veku umesto manufakturnog dobija industrijski karakter. Prerada konoplje i vlakana svilene bube, zatim proizvodnja piva, bili su poznati u Kuli u XIX veku. Početkom XX veka selo je imalo 9000 stanovnika. Zanatstvo je bilo veoma razvijeno, dok je industrija bila u usponu. Kula je imala i svoj list: “Bácskai Közérdekek”.
Ustaljenjem novonaseljenih stanovnika u XVIII veku, ne samo zemljoradnja i stočarstvo, već i zanatstvo se počelo razvijati. Tako su u Kuli po zapisima iz 1815. godine postojali cehovi krojača, obućara, a kasnije 1819. godine cehovi ćurčija, tkača itd. Zanatstvo se naglo razvijalo, pa je 1894. godine zanatsko udruženje u Kuli brojalo 254 člana, a koji su evidentirali 154 pomoćnika i 59 učenika. Razvijeno zanatstvo je u ovom mestu bila kolevka industrijalizacije.
Tako je 1812. godine osnovana fabrika piva; 1876. godine je podignut prvi parni mlin; 1880. godine je osnovana tvornica plugova; 1882. godine je osnovana livnica i fabrika armatura; 1892. godine osnovana je fabrika svilenih tkanina; 1904. godine osnovana je fabrika stolarija; 1906. godine osnovana je fabrika šešira; 1908. godine je osnovana fabrika vunenih tkanina; 1916. godine je podignut Mlin “Žitobačke”; 1920. godine je podignuta fabrika kože, mada njena proizvodnja datira još iz 1753. godine, kada su to bile manufakturne radionice, s malim brojem radnika i ponekom mašinom.